Ekşi Şiiri - Mert Kanmaz

Sonsuzluk
birinci tekil şahısta çürüyor
ve insan
ölümsüzlüğün yanlış telaffuzu
Kaburgalarımda ekşiyen bir pazar günü
çocukluğumdan kalma bir merhamet lekesi
bir de hiç kullanılmamış
bağışlama yetkim var
kendime dokunduğum yerde
bir başkası yaşlanıyor
derimin altında
süresi dolmuş bir mucize
Et
ne tuhaf bir mahkumiyet
bütün ihtimallerin sahibi olup
yalnızca bir tanesinde
çürümek
Bazen bir elmanın içinden
kendi cenazeme bakıyorum
kurtlar beni tanımıyor
oysa hepsinin adını
ben koymuştum
hafızamda küflenen ilk gün
henüz hiçbir şeyin
hiçbir şeye benzemediği
o güzel eksiklik
Şimdi her hücrem
benden habersiz ölüyor
her biri küçük
ve inançsız bir ülke
Ölümsüzlük
belki de yalnızca
ölmeyi bilmeyen bir organın
kendini tekrar etmesidir
Dilimde paslanan bütün emirler
ağzımı açınca
bir öksürüğe dönüşüyor
Ben
kendi içinden çıkamayan
en eski sonsuzluk
Ve göbek deliğim
başlangıcı olmayanın
iyileşmiş yarası