ekranın ışığında başladı her şey,
Sözler yemin oldu, mesafeler hiçe.
Annem "Vazgeç" dedi, "Yorulur yüreğin,"
Ben inadına sevdim, gömüldüm derine.
Dört koca yıl...
Yüzünü görmeden sesine sarıldığım,
Sevdamı Kaybettin…Sen şimdi belki gururunla mutlusun,
Belki de herkesin gözünde haklısın.
Ama gece başını yastığa koyduğunda,
Söyle, kalbine karşı ne kadar rahatsın?
Ben senden zenginlik, şöhret istemedim,
Bir avuç sevgi, biraz cesaret bekledim.
Şimdi hangi yöne dönsem, yüzün çarpar anılara,
Geçmişin izi sızar, kapanmayan o yaralara.
Ben seni şehirler ötesinden, dualarla büyüttüm,
Sen ise bir elin kirli sözüyle, bizi ateşe yürüttün.
Diyorlar ki "Zamanla geçer," ama zaman da yorgun,
İçimde dinmek bilmeyen, o en derin durgun.
Biliyorum, şu an çevrendekiler sana haklı olduğunu, "en doğrusunu yaptığını" fısıldıyorlar. Oysa ben, ikimizin arasında geçen her şeyi, o sessiz bakışmalarımızı, kurduğumuz hayalleri hatırlıyorum. Sen ise o hayalleri, birkaç kişinin iki dudağının arasına bıraktın.
Seninle paylaştığımız o özel anları, bana verdiğin sözleri düşünüyorum. O zamanlar her şey ne kadar gerçekti... Ama sonra araya o "dış sesler" girdi. Benim sana olan tutkumu, seni kaybetmekten korkuşumu onlara anlattın; onlar da sana bunu bir "hastalık" gibi sundular. Sen de kendi fikrin yokmuş gibi, onların gözlüğüyle bakmaya başladın bana.
Şimdi sana son kez sormak istiyorum:
Başkalarının lafıyla beni silerken, paylaştığımız o güzel günlerin hiç mi hatırı yoktu?
Seni en zayıf anında bile savunurken ben, sen neden beni bir kalemde harcadın?
"Kıskançlık" dediğin şeyin, aslında senin ilgisizliğine karşı bir feryat olduğunu anlayamayacak kadar mı uzaktın bana?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!