Sözün Şahikası Şiiri - Ruhumun Renkleri

Kendi narımı kuşanıp meydana çıktım birden,
Ben meddah oldum cihana, râvî oldum aşkın adına.
Mendilim kanayan ufuk, asam sabır dalından,
Yedi iklim dolaştım geçerek can falından.
Dillerde nakış oldu içime ektiğin kor,
Şehirler beni dinler bu yangının masalından.
Taklit sananlar şaştı gözümdeki fırtınaya,
Kelamım şavkı vurdu her gece kara aya.
İki dudağım arası yangın yeri bir meydan; Aşkı rivayet kıldım hem güneşe hem suya.
Ne anlatılan tükendi, ne tükendi bu nefes,
Dünyaya dar geliyor girdiğim fani kafes.
Ben ki hem kendi destanım, hem çağlayan sesiyim;
Dinle ey koca âlem, bu aşk bana son heves!